امروزه بسیاری از داوطلبین آزمون بین المللی آیلتس بخوبی واقف بر نقش گرامر در نمرات بالا در مصاحبه آیلتس هستند. داوطلبینی که می دانند چون گذشته نمی توانند گرامر را دور بزنند و یا از رویکردی استفاده کنند که با یکسری محفوظات و پیش فرض ها بتوان از پس گرامر در آزمون آیلتس برآمد. 

پس لازم است در نظر گرفت که گرامر یکی از چهار رکن نمره مناسب در مصاحبه آیلتس و رایتینگ آیلتس است که قول می دهیم به زودی در مجالی، به نقش آن در رایتینگ آیلتس هم بپردازیم. 

اما لازم است به یک نکته بسیار مهم اشاره کرد که چه در اسپیکینگ و چه در رایتینگ دو جنبه از گرامر مهم و حایز اهمیت می باشد: 

  1. ۱. صحت و درستی گرامر 
  2. ۲. تنوع در ساختارهای گرامری 
  3. تفسیر و توضیح این دو جنبه از گرامر ضروری است تا بتوانیم به مسیری صحیح برای یادگیری گرامر بپردازیم. یعنی ابتدا لازم است از صحت و درست بودن ساختارها اطمینان حاصل کنیم. پس نمره خوب در بخش گرامر در مهارتهای اسپیکینگ و رایتینگ ابتدا باید ایجاد یک شرایط حداقلی برای گرامر و صحت و درستی ساختارهای استفاده شده باشد و سپس به تنوع در ساختارهای استفاده شده بپردازیم. هر چقدر این تنوع زیادتر باشد خود متضمن این خواهد بود که نمره بالاتری در بخش گرامر خواهیم گرفت. 

ابتدایی ترین نکته ای که شاید بتواند به ما در حوزه گرامر کمک کند، اشراف بر زمان ها است چرا که ممتحن با سوالاتی متفاوت قصد خواهد داشت که این حوزه را مورد پرسش قرار دهد و توانایی شما را در ۱۲ زمان موجود انگلیسی مورد ارزیابی قرار دهد. 

یکی از انگاشت های غلط و یا بهتر است بگویم اشتباهاتی که خود مدرسین به آن دامن می زنند این است که  ما به بعضی از زمانها اصلا نیاز نداریم و به عنوان مثال عمده زمان های مورد استفاده فقط حال ساده و کامل، آینده ساده، و گذشته ساده است. خوب ما هم تا حدی با این دوستان موافقیم، اما مشکل کار این است که نگاه این عزیزان فقط محدود به accuracy یا صحت گرامر مورد استفاده است. درحالی که  نگاه به گرامر در آزمون فقط کیفی نیست بلکه یک نگاه کمی هم مطرح است و لازم است گستره وسیعی از ساختارها را عرضه کنیم. 

از اینرو لازم است رویکردی جدید به مقوله گرامر و بخصوص برای شروع به زمان ها داشته باشیم که این رویکرد یک رویکرد مفهومی است. اشتباه داوطلبین عزیز آیلتس این است که عملا گرامر را فرمول محور یاد گرفته اند و به عنوان مثال یاد گرفته اند که هرگاه پس از افعال کمکی am، is یا are فعل به صورت -ing- بیاید زمان حال استمراری است و می توان از آن برای کارهایی صحبت کرد که همین الان در حال انجام آن هستیم و قابل رویت هستند، نتیجه بحث اینکه مگر ممکن است ممتحن از من بپرسد که “همین الان در حال انجام چه کاری هستی؟” پس لازم نیست من این زمان را یاد بگیرم و بهتر است تمرکز خود را بر روی زمان های کاربردی دیگز بگذارم.  

اما یاد می گیریم که این فرمول علاوه بر کاربرد و مفهوم  فوق ۳ کاربرد دیگر هم دارد که می توانیم بسته به شرایط و نیاز روز مصاحبه از آنها نیز استفاده کنیم. پس می توان چهار کاربرد این زمان و این فرمول را به صورت زیر خلاصه کرد. 

 ۱. کارهایی که همین الان در حال رخ دادن است.

ََA. Where is Melika?

B. She is doing her homework.

۲. عادت ها و کارهای موقت که در یک بازه زمانی تمام می شوند و قرار نیست تا آخر عمر آنها را انجام بدهیم.

A. I haven’t seen you for a few days !!!!

B. I am studying for the exams.

۳. آینده کاملا برنامه ریزی شده

A. What will you do this weekend?

B. I am studying for my exams.

۴. عادات یا رفتارهای زننده و آزار دهنده

A. Have you ever had an argument with someone?

Yes, my colleague, Mahdi, is always smoking at the workplace and …

حال اگر بتوانید توانایی استفاده از هر کدام از این مفاهیم را که بخصوص کمتر مورد توجه و استفاده سایر زبان آموزان قرار می گیرد را اثبات کنید، مطمئنا نمره بهتری خواهید گرفت. این اصل در مورد سایر زمانها نیز صدق می کند.  در چند مطلب آینده به مطالبی مهم در حوزه گرامر آیلتس خواهیم پرداخت. برای گوش دادن به پادکست صونی این مطلب و سایر برنامه های رادیو آیلتس می توانید به کانال تلگرام ما بپیوندید.